MÓW MI DAVE

Poznajcie Dave&'a. Ma czterdzieści parę lat, jest całkiem przystojny i nieźle ubrany. Nawet jego biały garnitur i czarny krawat żywcem wyjęte z lat siedemdziesiątych, robią dobre wrażenie. Pomijając dziwny strój, z Dave'm jest coś nie tak. Na pewno nie jest stąd. Spójrzcie tylko, jak przechadza się po ulicach Nowego Jorku – jedna noga próbuje zrobić ogromny krok naprzód; facet ewidentnie źle się czuje we własnym ciele.
Nic dziwnego - w środku Dave'a znajduje się wyszkolona ekipa miniaturowych ludzi, którzy usiłują kontrolować każdy jego ruch, czy rozmowę. Za każdą część ciała odpowiada specjalista (o wzroście nie przekraczającym pięciu centymetrów), który steruje nią przy pomocy najnowszych technologii.
Ekipie przewodzi Kapitan, któremu Dave zawdzięcza swój wygląd. Dla nich wszystkich, kierowanie Dave'm, to coś nowego. Gdy bierze pierwszy łyk wody, mini-specjaliści prawie toną. Gdy przymierza koszulę, wygląda jakby walczył z bawełnianym mordercą. Pierwsza wizyta u lekarza, to nie lada wyzwanie - metalowemu Dave'owi zlecają wykonanie rezonansu magnetycznego. Zjedzenie hot-doga okazuje się nie mniejszym problemem i kończy się dramatycznym finałem w męskiej toalecie.
Dave - a raczej ci, którzy w nim mieszkają - uczy się kolejnych zachowań, a co za tym idzie - poznaje także emocje. Dla ekipy to szok, bo tam, skąd pochodzą nie ma uczuć, ani indywidualizmu. Dave zmienia się zarówno na zewnątrz, jak i w środku.